მკითხველის სვეტი

დღეს საზოგადოებაში ერთგვარი შიში და დაბნეულობაა. საკამათო არ არის, რომ ქვეყნის მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას და მის საუკეთესო, ჯანსაღ ნაწილს არ სურს არეულობა და სამოქალაქო დაპირისპირება. მაგრამ ,,არასაპარლამენტო ოპოზიციის” წევრთა აგრესიისა და ხმაურის გამო ბევრი ადამიანი შეშინებულია და დუმს მოსალოდნელი გადატრიალებისა და შესაძლო ანგარიშსწორების შიშით. ვფიქრობ, სწორედ ეს სურდა ,,ოპოზიციას” ხალხის განეიტრალება, ,,განზე მიწევა”, აგრესიულობითა და ფსიქოლოგიური ზეწოლით ,,რადიკალები” იქცნენ მოქმედ პირებად, ხოლო მათი აგრესიის ობიექტი არის არსებული ხელისუფლება. ხალხის სახელით იგეგმება ,,რევოლუცია”. ,,ოპოზიციის” სახით საქმე გვაქვს არადემოკრატიულ, ანტიეროვნულ ძალასთან. რატომ ანტიეროვნული? იმიტომ, რომ ცხადია: სამოქალაქო დაპირისპირება და შინაომი უარყოფით შედეგებს მოუტანს ქვეყნის ეკონომიკას, საერთაშორისო იმიჯსა და ეროვნულ ინტერესებს. შედეგები იქნება დამანგრეველი, რაც თითოეული ჩვენი მოქალაქის პირად ცხოვრებასა თუ მის ზნეობრივ სულიერ მდგომარეობაზე აისახება. შეგახსენებთ: გარეშე მტრისადმი წინააღდგომა ქრისტიანის მოვალეობაა და ვალდებულება, ხოლო ერში, ქვეყნის შიგნით დაპირისპირება კაენის ცოდვის გამეორება, ძმის მკვლელობის ტოლფასი უმძიმესი ცოდვა ,გონებით თუ მოქმედებით ჩადენილი და ამ ცოდვას არანაირი,,საპატიო” მიზეზი არა აქვს... რატომ არის ,,ოპოზიცია” არადემოკრატიული ძალა? არსებულის დანგრევის მსურველნი არ გვაცნობენ ქვეყნის მოწყობისა და პრიორიტეტების მათეულ გეგმებსა თუ პროექტს. იქნებ ჩვენ ყველამ მოვიწონოთ ეს პროექტი და ,,აჯანყების” გარეშე გაიზიაროს და მიიღოს ხელისუფლებამაც? თუ ,,აჯანყება” თვითმიზანია?.. ხოლო თუ არ მოგვეწონა, რაღა დროსი იქნება? ე.ი. ,,ოპოზიციას” არ აინტერესებს ხალხის აზრი თავის გეგმებსა და მიზნებზე, ისინი ფაქტის წინაშე დააყენებენ ხალხს და ჩვენ რა უნდა ვქნათ? ისევ დავგეგმოთ მორიგი აჯანყება? ხელისუფლებას რომ გადავაყენებთ, მერე შევთანხმდებითო,_აცხადებენ პარტიები, რომელთა კონცეფციები ქვეყნის მოწყობის შესახებ რადიკალურადაც კი განსხვავდებიან ერთმანეთისაგან. ,,მერე”როგორ შეთანხმდებიან? კენჭისყრით, თუ ,,მორევის პრინციპით” ,გამარჯვებულს დარჩება ბურთი და მოედანი?.. საყურადღებოა, რომ ,,ოპოზიცია” ღიად არასოდეს გამოთქვამს პროტესტს რუსეთის იმპერიალისტური პოლიტიკის წინააღმდეგ. ისინი ამახინჯებენ 9 აპრილის მნიშვნელობას ქართველი ერის ცნობიერებაში. შეგახსენებთ: 1989 წლის 9 აპრილს ქართველი ხალხი მოითხოვდა საქართველოს რუსეთისაგან გამოყოფას, კომუნისტურ რეჟიმზე უარის თქმას და კრემლის მიერ ჩვენი ქვეყნის სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის აღიარებასა და პატივისცემას. ქართველმა ხალხმა ეროვნული მოძრაობის ლიდერების მეთაურობით ხმამაღლა გამოაცხადა უმთავრესი ეროვნული ინტერესები... ამ იდეებს შეეწირა მრავალი სახელოვანი მამულიშვილი, მათ შორის_1989 წლის 9აპრილსაც. ეს იყო გზა ილია მართლისა, რომელსაც უღალატა ,,რადიკალურმა ოპოზიციამ”. იმის ნაცვლად, რომ 2009 წლის 9 აპრილს ,,ოპოზიცია” შეიკრიბოს რუსეთის დამპყრობლური, აგრესიული პოლიტიკისადმი პროტესტის ნიშნად და გამოხატოს ერთობა და ერთგულება ქართველი ხალხის ეროვნული იდეებისადმი, იკრიბება მხოლოდ ერთი მიზნით რადაც არ უნდა დაუჯდეს, ჩაანაცვლოს არსებული ხელისუფლება, რაც ასევე შეადგენს დაპირისპირებული და აგრესორი სახელმწიფოს რუსეთის ინტერესსაც, როგორც ხელისუფლების შეცვლა, ისე თუნდაც ,,უშედეგო” არეულობის მოწყობა!..საინტერესოა ისიც, რომ ,,ოპოზიცია” არამარტო არ ამხილებს რუსეთის იმპერიალისტურ პოლიტიკას და ინტერესს საქართველოსთან მიმართებაში, არამედ ასევე არ აფიქსირებს თავის ანტიამერიკულ და ანტიევროპულ პოზიციას. ისინი მლიქვნელობენ და ფარისევლობენ. თავიანთი უმთავრესი მიზნის ხელისუფლების ჩანაცვლების მისაღწევად მათ სჭირდებათ მხარდაჭერა როგორც რუსეთის, ასევე აშშ და ევროპული ქვეყნებისა და საერთაშორისო ორგანიზაციებისაგან. ჩვენთვის კი ნათელი ის არის, რომ მათი ,,აჯანყება” მხოლოდ რუსეთის ინტერესებთან თანხვედრაა (თუნდაც, გამოვრიცხოთ რუსეთთან მათი თანამშრომლობა). აქვე დავსძენ: თუ კი ,,რადიკალურ ოპოზიციას” გააზრებული არა აქვს, რა უარყოფითი შედეგები შეიძლება მოიტანოს მათმა ,,აჯანყებამ”, ე.ი. ასეთი ,,ოპოზიცია” უპასუხისმგებლო და არასაიმედო ძალაა. ,,ოპოზიცია”არამარტო უპასუხისმგებლოა, არამედ მიზანმიმართულად და შეგნებულად მოქმედებს თავისი (ბოლომდე გაურკვეველი) მიზნის მისაღწევად. ,,ოპოზიციის” წევრებს ოპოზიციური საქმიანობა რომ აინტერესებდეთ, ან ქვეყნის რაც შეიძლება უკეთ მართვა, მაშინ ისინი უარს კი არ იტყოდნენ იმ მანდატებზე, რომლებიც მიიღეს, არამედ პარლამენტის ტრიბუნას გამოიყენებდნენ მხილების, კრიტიკული შენიშვნების თუ რჩევებისათვის, ხალხს შესთავაზებდნენ მათეულ ხედვას ამა თუ იმ საკითხთან დაკავშირებით, ხალხის სამსჯავროზე დაიდებოდა, მთავრობა უფრო გონიერი და კეთილგანწყობილია ქვეყნისა და მოსახლეობის მიმართ, თუ თვითონ. ე.წ. საპარლამენტო ოპოზიციამ ხალხს დაანახა თავისი პასუხისმგებლობა ქვეყნისა და ხალხის წინაშე, ისინი საკმაოდ კრიტიკულებიც არიან ხელისუფლების მიმართ, ამავე დროს ბევრი საინტერესო და საჭირბოროტო საკითხი დააყენეს და მონაწილეობა მიიღეს მათ გადაჭრაში. მათ არ სჭირდებათ ძმათამკვლელი ომი და ნგრევა. უბრალოდ ისინი (საპარლამენტო ოპოზიცია) შრომობენ ქვეყნისათვის და მათს ამ კეთილ მცდელობას ხედავს ხალხი... შემდგომი არჩევნებისთვის, დარწმუნებული ვარ, ხალხი მათ მეტ ნდობას გამოუცხადებს.რაც შეეხება არჩევნებს, რომლის შედეგებსაც ,,რადიკალური ოპოზიცია” არ სცნობს!: მთელი პასუხისმგებლობით ვაცხადებ რომ ძალიან ბევრმა ადამიანმა ჩვენს ქვეყანაში იცის, როგორ ცდილობდა ,,ოპოზიცია” თავის სასარგებლოდ გაეყალბებინა არჩევნები. მათ ,,ნაციონალების” სახელით საარჩევნო უბნებზე ჰყავდათ თავიანთი თანამოაზრეები და თუ გაყალბების მცდელობის ფაქტი გახმაურდებოდა, აუცილებლად ხელისუფლებას უნდა დაბრალებოდა ეს (გამორიცხული იყო დაზუსტება იმისა, ვის სასარგებლოდ სურდათ გაყალბება). გარდა ამისა, ,,ოპოზიციამ” ძალიან კარგად იცოდა, რომ არჩევნებზე ხმათა უმრავლესობას ვერ მიიღებდა, ამიტომ მთელი მათი მცდელობა მიმართული იყო არჩევნების ხარისხისა და შედეგების დაკნინების და დისკრედიტაციისაკენ. საერთოდ, ვფიქრობ არჩევნები მხოლოდ ამისთვის აინტერესებს ,,არასაპარლამენტო ოპოზიციას”, რათა უსამართლოდ და უკანონოდ გამოაცხადონ არჩევნების შედეგები, ხოლო არჩეული ხელისუფლება _არალეგიტიმურად. ჯერ ერთი, ეს არის საფუძველი პროტესტის გაღვივების და ,,ამბოხისთვის”, ხოლო მთავარი ამ კონკრეტული შემთხვევისთვის, ჩემი აზრით, სულ სხვა გეგმა იყო: ხელისუფლების დამხობის თუ გადაყენების შემთხვევაში (იმისათვის, რომ არ შექმნილიყო ხელისუფლების ,,ვაკუუმი” ვადამდელი არჩევნების შედეგების ცნობამდე), ,,ამბოხებული” ძალა გამოაცხადებდა,_ ის, ვინც გადავაყენეთ, უკანონო იყო, მას მიტაცებული ჰქონდა ხელისუფლება, რადგან მოიპარა ჩვენი ხმები, სინამდვილეში კი ამ ხმების კანონიერი მფლობელები ანუ კანონიერი ხელისუფლება ჩვენ ვართ და სრული იურიდიული უფლებაც გვაქვს, ქვეყანა ვმართოთო. ალბათ ამიტომაც არ შევიდნენ პარლამენტში და უარი თქვეს იმ მანდატებზეც, რაც მათ ერგოთ. .ე.ი. ,,რადიკალები” არ სჯერდებიან ნაწილს, არამედ სურთ ხელისუფლების სრულად მიტაცება. ვფიქრობ, ამ მიზნით შექმნეს ,,ალტერნატიული ხელისუფლება” რაც ორხელისუფლებიანობის შექმნის მცდელობა იყო. გარდა ამისა, რადგან მათ არ ექნებოდათ გადამწყვეტი ხმის უფლება ქვეყნის ეროვნულ პოლიტიკური ინტერესების განსაზღვრისას, ხოლო პარლამენტში ყოფნის შემთხვევაში აუცილებლად მოუხდებოდათ რაიმენაირი პოზიციის დაფიქსირება ქვეყნის ორიენტაციასთან დაკავშირებით, მათ უარი თქვეს პასუხისმგებლობაზე ქვეყნისა და ერის წინაშე და თავიანთი ორიენტაცია და გეგმები (ქვეყნის მოწყობისა და პრიორიტეტების შესახებ) საიდუმლოდ შეინახეს გარკვეულ დრომდე (ხელისუფლების გადაყენებამდე). აი, როგორი გაბედულები და ,,გამჭვირვალენი’ არიან თვითონ...,,რადიკალური ოპოზიცია” ხაზგასმით შთაგვაგონებს, რომ აპირებენ ხელისუფლების შეცვლას ,,მშვიდობიანად”. ჯერ ერთი თვით სურვილი ხელისუფლების იძულებით შეცვლისა, უკვე შეიცავს ძალადობის ნიშნებს, გარდა ამისა, მოწოდებები ხელისუფლების ,,დამთავრების”, შეცვლის და ა.შ. შესახებ, ამავე დროს უცენზურო სიტყვებითა და ლანძღვით, ასევე შეიცავს დანაშაულის ნიშნებს, ეს ყოველივე უკვე ჩადენილი დანაშაული თუ არა დანაშაულისკენ წაქეზებაა. გარდა ამისა ,,ოპოზიცია” ასევე ხაზგასმით და დაბეჯითებით შთაგვაგონებს, რომ თურმე ხელისუფლება აპირებს ძალა გამოიყენოს ხალხის წინააღმდეგ და ამისათვის ქმნიან ,,სამოქალაქო ჯგუფებს” რომლებიც ,,თავისთავზე აიღებენ ხალხის დაცვას”... ეს არც მეტი, არც ნაკლები_ სახელმწიფო გადატრიალების გეგმაა... ხელისუფლება ვალდებულია აღკვეთოს ქმედება რომელიც საფრთხეს უქმნის საზოგადოებრივ თუ კონსტიტუციურ წესრიგს. მოქალაქე ვალდებულია დაემორჩილოს ხელისუფლებას. თუკი ურჩ მოქალაქეებს დაუშენენ წყლის ჭავლს, ხელკეტს, რეზინის ტყვიებს, ,,სამოქალაქო ჯგუფები” როგორ შეეწინააღმდეგებიან წესრიგის დამცველებს? მაშინ მათ უფრო მეტი ძალა და ეფექტური საშუალება უნდა გააჩნდეთ, თორემ ისე წინააღმდეგობას რა აზრი ექნებოდა? ამ მომენტისთვის ხომ არ სჭირდებოდათ მათ იარაღი, რომ მერე იერიშზეც გადასულიყვნენ. ამ შემთხვევაში თავს გაიმართლებდნენ ალბათ, ხელისუფლებამ საკუთარი ხალხის წინააღმდეგ იარაღი გამოიყენა და ჩვენ ხალხი დავიცავით, ასეთი ხელისუფლება კი დავამხეთო. თადარიგი ხომ წინასწარვე დაიჭირეს, დაბეჯითებით განაცხადეს, ჩვენ მშვიდობიანად ვიბრძვით, მთავრობა კი ძალადობას აპირებსო... არსებობდა გეგმა გამსახურდიას ხელისუფლების დამხობისა. ამ გეგმის შესახებ მე თვითონ მოვისმინე 1991 წლის 27 დეკემბერს ,,ოპოზიციის შტაბში”, სასტუმრო საქართველოში, სადაც სტუდენტთა სახელით სამშვიდობო ინიციატივით გახლდით. სწორედ იქ ვნახე, გავიგონე და დავრწმუნდი: გეგმას საქართველოში ხელმძღვანელობდა პიროვნება რომელიც ორ რუს სამხედრო მაღალჩინოსანთან ერთად იხილავდა ამ გეგმის თანმიმდევრულ შესრულებას... გულისტკივილით ვამბობ: ამჟამინდელი ,,ხელისუფლების შეცვლის” გეგმა არის ასლი იმისა, რაც უკვე მოხდა 1991 _92 წლებში, მცირეოდენი ცვლილებებით... თავს უფლებას მივცემ, მოვიხმო პარალელური შედარება და მოვლენების შესაძლო განვითარების სურათი შემოგთავაზოთ: მიტინგის მსვლელობისას მოხდება გასროლა, ატყდება კიჟინა, რომ მთავრობამ ესროლა საკუთარ ხალხს, და რომ ეს ,,სისხლიანი მთავრობა” და ა..შ. მოიმარჯვებენ ამ მომენტისთვის შენახულ იარაღს, სხვადასხვა ადგილებიდან, აგრეთვე სტრატეგიული მნიშვნელობის ობიექტებზე მოხდება ერთდროული შეჭრა და სიტუაციაზე სრული კონტროლის ხელში აღება... ამ გეგმის შესახებ საზოგადოებამაც შეიტყო ფარული ჩანაწერებით (,,ოპოზიცია” შესაძლებლადაც არ უშვებს ამ ფაქტების ნამდვილობას, არამედ როგორც დაინტერესებული მხარე, მკვეთრად უარყოფს და გამორიცხავს ყოველივეს). შეგახსენებთ: 1991 წლის დეკემბერში ,,გაბუტული”კიტოვანი აცხადებდა, პოლიტიკურ დაპირისპირებაში არ ვერევი, მაგრამ თუ ხელისუფლება საკუთარი ხალხის მიმართ ძალას გამოიყენებს, მაშინ მე ხალხის მხარეს დავდგებიო (როგორ და სად დადგნენ ჩვენი ვაიქართველები და ვისი საქმე გააკეთეს, ყველამ კარგად ვიცით). სხვათაშორის, ეროვნული ხელისუფლების დამხობის შემდეგ ,,ამბოხებულები” ამგვარად სახელდებდნენ 1991_92 წლების მოვლენებს, თითქოს ,,ეს იყო საერთო_სახალხო აჯანყება გამსახურდიას დიქტატორული რეჟიმის წინააღმდეგ”... როგორ ჰგავს მოვლენები ერთმანეთს. მაშინაც იმავე სალანძღავი სიტყვებით ლანძღავდნენ ქვეყნის პრეზიდენტს (იმ დროსაც მთელი აქცენტი მხოლოდ ერთი პიროვნებისკენ იყო მიმართული, მის პიროვნულ შეურაცხყოფასა და დისკრედიტაციაზე), ასევე ლაპარაკობდნენ ხალხის სახელით, და სხვათაშორის, იგივე ადამიანები, რომლებიც დღესაც მთავრობის დამხობაზე ოცნებობენ. ამ მოვლენების უკან კი, მაშინაც და ახლაც, დგას ძალა, რომელიც ქმნის აჯანყების იმიტაციას, რათა მშვიდობიანი ხალხისა და თავისი მოქალაქეების ,,რეჟიმისაგან” დაცვის მომიზეზებით მოახდინოს ქვეყნის დაპყრობა და ოკუპაცია, როგორც ეს 1991 წელს განახორციელა სამწუხაროდ იმ ქართველების ხელით, ვინც მტრის ხელში იარაღად იქცნენ...,,არასაპარლამენტო ოპოზიცია” მიზანმიმართულად წარმართავს თავის იდეოლოგიურ მუშაობას. დააკვირდით როგორია მათი ტაქტიკა: ისინი არ მსჯელობენ არგუმენტებით, არამედ აზოგადებენ რომელიმე კონკრეტულ ფაქტს და იყენებენ მას მრავლობით ფაქტად, როგორც კომპრომატს, მათი პროტესტი ეფუძნება ძირითადად საკუთარი ვარაუდებით გამოტანილ დასკვნებს, ან უიმედო, მუქ ფერებში წარმოჩენილ მომავალს, ანუ უპერსპექტივობას. არ იფიქროთ, რომ ეს მცირედმორწმუნეობის გამო მოსდით, არამედ, ვფიქრობ, ისინი შეგნებულად ირჩევენ ამგვარ ტაქტიკას: აგრესია, დაცინვა, პიროვნების დისკრედიტაცია, ფსიქოლოგიური ზეწოლა, აქცენტი პიროვნულ ნაკლებზე, თანამოაზრეების შემოკრება ,,ძმაკაცობის”, ,,ახლობლობის”, ,,კაიბიჭობის” არგუმენტით, და არა ჭეშმარიტების და სიმართლის გამო. ,,მსგავსი მსგავსს ელტვის”, გასაკვირი არ არის ადამიანთა ამგვარი დაჯგუფება (,,მითხარი ვინ არის შენი მეგობარი და გეტყვი, ვინ ხარ შენ”). ,,ოპოზიციისთვის” პარტიულობა იმუნიტეტია, ხელშეუხებ_ ლობის ჯავშანი. აშკარა კრიმინალთანაც რომ გვქონდეს საქმე, თუ ეჭვმიტანილი ,,ოპოზიციური პარტიის” წევრია, მაშინვე პოლიტიკურ სარჩულს აკერებენ თანაპარტიელები და ხელისუფლების მხრიდან რეპრესიებზე იწყებენ კიჟინას. დააკვირდით, ,,რადიკალები” შეგნებულად ლაპარაკობენ ხალხის სახელით, ისინი ზემოქმედებენ მათგან განსხვავებული აზრის ადამიანებზე, თვითონ არ სცნობენ სიტყვის თავისუფლებას (სცადეთ გამოაქვეყნოთ მათს არხებზე, ჟურნალ-გაზეთების ფურცლებზე ხელისუფლების მხარდამჭერი აზრი), არ ერიდებიან ანგარიშსწორების მუქარასაც, შეგნებულად ამკვიდრებენ საპროტესტო განწყობას ყველაფერთან დაკავშირებით (მაგალითად, თუ სადმე პურის ხარისხი არ მოეწონათ, ან უშუალო დირექტორმა ხელფასი დაუგვიანათ, ან ავტობუსი გაფუჭდა სადმე, ყველაფერი მხოლოდ პრეზიდენტის ბრალია...). ეს საბჭოური აზროვნებაა. სოციალიზმის ეპოქაში ყოველგვარ სამსახურს (წარმოება, სოფლის მეურნეობა თუ სხვა) წარმართავდა სახელმწიფო_ კომპარტია, ამიტომ პასუხისმგებელიც ამა თუ იმ სამუშაო ადგილზე (გამოშვებულ პროდუქციაზე, მის ხარისხსა თუ ანაზღაურებაზე) იყო მხოლოდ სახელმწიფო (რომელსაც შეეძლო, საჭიროების შემთხვევაში, ეს პასუხისმგებლობა უშუალო აღმასრულებელზე გადაეტანა, თუმცა ესეც მისი პრეროგატივა იყო), კერძო საკუთრების პირობებში თავის სამუშაო ადგილზე პასუხისმგებელი არის უშუალო ხელმძღვანელი კერძო სტრუქტურისა. ჩვენში ამას ბევრი არ ითვალისწინებს. ბიზმესმენებიც (თუ საერთოდ, სამსახურის ხელმძღვანელები) ამოფარებულნი არიან ხელისუფლების ზურგს. ამდენად უკმაყოფილების ნამდვილი ადრესატები ხშირად შენიშვნების მიღმა რჩებიან. სამაგიეროდ ყოველგვარი პროტესტი თუ უკმაყოფილება მიმართულია მხოლოდ ხელისუფლებისაკენ. ,,რადიკალური ოპოზიციის” მთავარმა ორგანიზატორებმა ძალიან კარგად იციან, როგორ მართონ მასა, და როგორ გამოიყენონ ადამიანის უმთავრესი _ თვითგადარჩენის ინსტინქტი, თვითდამკვიდრებისა და თვითრეალიზაციისაკენ მისწრაფება, ეყრდნობიან რა ზოგადადამიანურ უნარებს, თავგანწირვისა და შეუპოვრობის გრძნობებს. ამ გრძნობების არასწორად წარმართვა ბევრად უფრო საშიშია, რადგან ადამიანს, რომელსაც ჰგონია, რომ მართალია, თავგანწირვამდე, თვითგანადგურებამდე შეუძლია იბრძოლოს, მისი აზრით უსამართლობის წინააღმდეგ.. ჩანს, ორგანიზატორები კარგად იცნობენ ,,განწყობის თეორიას”, ამკვიდრებენ ცრუ სიმართლეს, არასწორი მიმართულებით წარმართავენ ყველაზე ადამიანურ და ღირსეულ უნარებს ადამიანში და მიმართავენ მას თავისი ინტერესებისაკენ, თითქოსდა სამართლიანობის, თავისუფალი გარემოს, იმედის დასამკვიდრებლად. სინამდვილეში კი ,,რადიკალები” გარკვეული მიმართულებით წარმართავენ აგრესიას. ამას ცდილობენ უპერსპექტივობის კიჟინით, სოციალურ პრობლემებზე აქცენტით, უსამართლობის განცდის გამძაფრებით, პიროვნული ღირსების შემლახავი რეალობის შთაგონებით... რადგან ყველაზე მძაფრი პროტესტი ადამიანს უჩნდება სწორედ ამ სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი პირობების მოშლაზე. ადამიანში ყველაზე მძლავრი ინსტინქტი არის მისწრაფება, შეიქმნას მაქსიმალურად ხელსაყრელი სასიცოცხლო გარემო თვითგადარჩენის და თვითრეალიზაციისათვის. ,,სასიცოცხლო გარემო” კი არის 5სწორედ: თავისუფლება ,,სიტყვის, მოქმედების”, უკეთესი მომავლის პერსპექტივა და პიროვნულ ინდივიდუალური სამყაროს პატივისცემა_ ღირსების გარკვეული სტატუსი. სწორედ ამ ადამიანის, როგორც პიროვნების სასიცოცხლო გარემოს ხელყოფის საფრთხეს გვიკიჟინებს ,,ოპოზიცია”, როცა ამბობს (არგუმენტების გარეშე), რომ ამ ხელისუფლების პირობებში არ არის თავისუფალი გარემო (რაღაც ,,რეჟიმი” ყოფილა), რომ რეალობა, რომელშიც ვცხოვრობთ, საშინელი, გაუსაძლისი და პიროვნულად შეურაცხმყოფელია და რომ არ არსებობს პერსპექტივა. ,,ოპოზიციის” წარმომადგენლები იმედს უკლავენ ადამიანებს, როცა ყოველივესთან დაკავშირებით უარყოფით დასკვნებს აკეთებენ: არ გამოვა, დავკარგეთ, დაინგრევა, დაიშლება და ა.შ. სწორედ ამგვარი ფსიქოლოგიური ზემოქმედების გავლენით მიიმხრეს ,,ოპოზიციონერებმა” გარკვეული ნაწილი უბრალო მოქალაქეებისა, რომლებიც ბრმად მიჰყვებიან მათ და ამით ცდილობენ რაიმე გააკეთონ უკეთესი, პერსპექტიული მომავლისა და გარემოს შესაქმნელად თავიანთი შვილებისა და თაობებისათვის.სწორედ ამის გამო უფრო მძიმეა ბრალი იმ ადამიანებისა, ვინც სხვების დაცემას უწყობენ ხელს!..,,ოპოზიცია” მიზანმიმართულად ამახინჯებს გაგებას მარადიული ღირებულებებისა: ,,სამშობლო”, ,,პატრიოტიზმი”, ,,მებრძოლი ქრისტიანობა”, ,,რწმენა”, ,,ეროვნული სული”, ,,ჭეშმარიტება” და ა.შ. ამ ზოგადადამიანურ ღირებულებათა ჭეშმარიტი გაგება თუ არ გააჩნიათ, მაშინ ისინი ამ ღირებულებებით არ ხელმძღვანელობენ და მათ ვერ ვანდობთ ქვეყნის ბედსა და მომავალს,ხოლო თუ სწორად ესმით ამ ღირებულებათა არსი, მაგრამ შეგნებულად ამახინჯებენ, მაშინ აქ საქმე გვაქვს ეროვნული ინტერესების, სულიერ_ზნეობრივ ღირებულებათა ხელყოფასა და რწმენის ღალატთან: სამშობლოსადმი სიყვარულს ჩვენი ,,ოპოზიციონერები”ძალიან აგრესიულად გამოხატავენ, განყენებული ცნება უნდა გიყვარდეს თურმე, ხოლო შენი მიწა-წყლის შემომტკიცებაზე ზრუნვა, მტრის მხილება და მასთან უშიშრად ეროვნული ინტერესების ხმამაღლა განცხადება პატრიოტიზმი არ ყოფილა. მათი აკვიატება, შემოგვაჩეჩონ თავი, როგორც ხელისუფლება, თუნდაც ამისათვის მთელი ქვეყნის დანგრევა და მოსახლეობის დაწიოკება-დატერორება დასჭირდეთ,_ პატრიოტიზმი ყოფილა. ან რომელი მათგანის ცხოვრების წესი არის ქართული, ეროვნული, ტრადიციული? მათი სათაყვანებელი ,,უცნობის”? რომელსაც ,,უცხოს” ვუწოდებდი, რადგან ეროვნულ სულთან ისე უცხოა მისი სტილი და ,,შემოქმედება”, შესრულების მანერა, კლიპი, რომელიც შეურაცხყოფს ეროვნულს და წმინდას, დასცინის და აკნინებს ხალხურს, ტრადიციულს... ,,მეამბოხეთაგან” რომელს შეუძლია თქვას, რომ უყვარს ღმერთი, თუკი არ უსმენენ დედა_ეკლესიის მოწოდებას მშვიდობისა და ერთსულოვნებისაკენ, ან რომ უყვარს მოყვასი, როგორც თავი თვისი, თუკი ასეთი გააფთრებით იმეტებენ მთელს ქვეყანას დაპირისპირებისა და შუღლისაკენ, ძმათამკვლელი ომისაკენ. სად არის მათი ,,მშვიდობისმყოფელობა”? ერთ ერთმა ,,ოპოზიციონერმა” თქვა, ადამიანი თუ ხარ, უნდა იბრძოლოო. როგორც ჩანს, ასე ესმით მათ ,,მებრძოლი ქრისტიანობა”, აი ეს არის მათეული გაგება ჭეშმარიტებისა და ღირებულისა. ვუპასუხებ: ქრისტიანი თუ ხარ, უნდა ებრძოლო გარეშე მტერს, თუ იგი შენი ქვეყნის საზღვრებს გადმოლახავს, და ცოდვას შენში (ამპარტავნებას, განკითხვას, მრისხანებას, და ა.შ.). უნდა ეცადო შენს გარშემო ყველაფერს გადაედოს სიკეთე, მშვიდობა, სიყვარული, მაგრამ ამისათვის შენ თვითონაც ამ მადლით უნდა საზრდოობდე. ებრძოლე საკუთარ თავს და ეცადე გადაურჩე დაცემას, ხოლო ქვეყნის ბედი მიანდე ღმერთს და ილოცე რომ მოგვმადლოს გონიერი, სამართლიანი და პატიოსანი ხელისუფლება. ამისთვის კი გაიმეტე რაიმე შენი თავისაგან, ქვები კი არ აკრიფო სხვის ჩასაქოლად, არამედ აპატიე სამშობლოს სიყვარულისთვის და ეს იქნება მსხვერპლი შენი ქვეყნისთვის გაღებული,_ გადააბიჯო საკუთარ წყენას და ამბიციას. არ შემიძლია არ ვთქვა: მზაკვრულია, როცა ,,რადიკალური ოპოზიცია” აცხადებს, რომ იცავს ეროვნულს, სინამდვილეში კი თავისი მოქმედებით ხელყოფს ქართულ მენტალიტეტს, ანგრევს წესს და ტრადიციას ქართველი ადმიანის ბუნებაში. მათ შემთხვევით არ გამოიტანეს ლოზუნგი ,,არ მეშინია”. მართალ ადამიანს ისედაც რისი ეშინია? თუ უსამართლოდ რაიმე შეემთხვევა, მან იცის, რომ განსაცდელი აქვს და დიდი იქნება მისი სიმართლის ჯილდო. ხოლო თუ რაიმე არის დანაშაულებრივი მის აზროვნებასა თუ ქმედებაში, მაშინ კი უნდა ეშინოდეს ღვთის სიმართლისა და კანონისა ამ ქვეყნად. ,,არ მეშინია” ფაქტიურად არის განცხადება: ყველაფრის უფლება მაქვს, რასაც მინდა გავაკეთებ, არ არსებობს ხელშეუხებელი საზოგადოებრივ სოციალური სტატუსები და პიროვნებები, და არც არავითარი უფროს უმცროსობის ზღვარი... როგორ?... დიდი ხანია საზოგადოების ერთი ნაწილი ლანძღავს ქართველ ადამიანს, თითქოს ბევრი ჩვენგანი ვერ გათავისუფლებულა ავტორიტარიზმის, პიროვნების გაკერპების მოთხოვნილებისაგან. საოცარ ამბავს გეტყვით! ეს დასაძრახი კი არა, შესაქები და საყურადღებოა. ქართველი კაცის ბუნებაში იმთავითვე,,ჩადებულია” იერარქიული პრინციპის გაფრთხილება და დაცვა, რაც თავდამბლობის, მორჩილი ბუნების მაჩვენებელია, პირდაპირ ვთქვათ, ქრისტიანულია. იერარქია არსებობს ზეცაში, არსებობს ეკლესიაში, არსებობს ოჯახში (ტრადიციულ ოჯახში) და უნდა არსებობდეს საზოგადოებაშიც. სადაც ეს იერარქიული სუბორდინაცია დარღვეულია, იქ არ არის წესრიგი, მორჩილება, იქ არ არის ერთსულოვნება, თანხმობა და სიყვარული. არამედ განკითხვა და შუღლი. ისტორიული წესი ქართველი ერის ცხოვრებისა იყო მონარქია _ზეციურ იერარქიას მიმსგავსებული წესის გამოვლინება ყოფიერებაში. ბოლშევიკურმა რუსეთმა უარი თქვა ღვთის მადლით დადგინებულ მმართველობის ანუ ადამიანთა ცხოვრების ამგვარ წესრიგზე. ბოლშევიკებმა ხელი აღმართეს საერო და სასულიერო იერარქიაზე, რადგან მათ თავის სულში, გონებაში გადააბიჯეს ამ ზღვარს... ქრისტიანულია მორჩილება და პატივისცემა იერარქიულად მაღლა მდგომის მიმართ. ქრისტიანებმა იციან, რომ ყოველი ხელისუფლება ღვთისაგან არის და ხელისუფლება არის გამოხატულება ერის სულიერ_ზნეობრივი მდგომარეობისა. იძულებით, ძალით უკეთესს ვერ შექმნი, არამედ თანდათან იქმნება, სულიერ ზნეობრივი მზაობის გათვალისწინებით. რიგით ქრისტიანს ევალება, ილოცოს, რათა ერს ჰყავდეს გონიერი, სამართლიანი და პატიოსანი ,,მთავრობა და მხედრობა”, რადგან ასეთი ,,მეუფება ერისა” საჩუქარია ღვთისაგან და ამას დამსახურება უნდა. ყოველი ჩვენგანის ზნეობა და ცხოვრების წესი უნდა იყოს მცდელობა ამისათვის. ჩვენი ,,რადიკალი ოპოზიციონერები” კი, თავიანთი მოქმედებით, არღვევენ ამ ღვთაებრივ წესრიგს საზოგადოებაში, სჩანს, მათ გონებაში და სულში უკვე გადააბიჯეს ყოველგვარი რიდისა და პატივისცემის საზღვარს. ეს კი ბოლშევიკურია! დავიჯერო, მათ არ ესმით, რომ თავისი ქვეყნის ხელისუფლების თუ პრეზიდენტის ლანძღვით და უცხო ქვეყნებში ,,დაბეზღებით” ისინი შეურაცხყოფენ მთელ ერს, მთელ ქვეყანას?! თუ ჩვენმა ერმა თვითონ უნდა გადაწყვიტოს ყოველივე, როგორც ამას ,,რადიკალებიც” ამბობენ, მაშ ასე ხშირად რატომ დარბიან სხვადასხვა ქვეყნებში, და ცდილობენ მიიმხრონ სხვადასხვა საერთაშორისო ორგანიზაციები?!. მათ პირდაპირ ვეტყვი, რომ ისინი ჩრდილავენ ერის სულიერ ზნეობრივ და კულტურულ ინტელექტუალურ ფასეულობებს, ხელყოფენ ეროვნულ ღირსებას. ის რაც ამჟამად ხდება ჩვენს ქვეყანაში, არის გამოცდა რწმენასა და ურწმუნოებას შორის. მორწმუნე ადამიანი პიროვნებაა, იგი ლოცვით ურთიერთობაშია უზენაესთან და ყოველივეს თავის ცხოვრებაში ღვთაებრივი განგებულებისა და სამართლიანობის შუქზე განიხილავს. მან იცის, რომ თუ რაიმე მიეცა, ღვთისაგან მიეცა. თუ რაიმე დაკარგა, დაკარგა ღვთის დაშვებით (ან დასასჯელად, ან უფრო მძიმე ცოდვითდაცე_ მისაგან დაცვისთვის, ან გამოსაცდელად უმეტესი წყალობის და ჯილდოსათვის), ამიტომ ასეთი ადამიანი განსაცდელში მომთმენი და მიმტევებელია, მადლიერია იმისა, რაც აქვს, რადგან იცის შეიძლებოდა უარესად ყოფილიყო და სჯერდება მცირესაც. ხოლო ურწმუნო ადამიანი (თუნდაც გარეგნულად ქრისტეანი) სულ სხვანაირია ეკლესიაში, და საერთოდ განსხვავებული ცხოვრების წესით ცხოვრობს სინამდვილეში. ურწმუნო ამპარტავანია, არაფერი მოსწონს გარშემო, განსაცდელებში თავისივე ცოდვის მიზეზებს კი არ ეძებს, მუდმივად ადანაშაულებს სხვას, და ფიქრობს რომ უარესად კი არა, უკეთესად შეიძლებოდა ყოფილიყო და ამაში დამნაშავეა ხელისუფლება, რომელ მაც არ შეუქმნა ცხოვრების უკეთესი პირობები. მორწმუნე ადამიანი თავის გასაჭირს ღვთის წინაშე დაიჩივლებს და მოძღვრის რჩევას ითვალისწინებს. ურწმუნო კი გაუთავებლად წუწუნებს, შფოთავს, დრტვინავს. რა გასაკვირია, რომ ასეთი ადამიანები ვერ იტანენ ჩრდილში მოკრძალებულად ყოფნას, ისინი აუცილებლად უნდა ჩანდნენ, სწორედ ამიტომ ხმაურობენ და თავისი პრინციპების გამო, მზად არიან, მთელი ქვეყანა დაგვანგრიონ თავზე... მოდით, მიმოვიხედოთ გარშემო და ვთქვათ: ვინ არიან ,,ოპოზიციონერები”? ვინ დგანან ერთმანეთის გვერდით? ესენი არიან: რევანშისტები წინა ხელისუფლებიდან, პრორუსული ძალები, ,,მხედრიონის” და კიტოვანის ,,გვარდიის”, ასევე საზოგადოება ,,თბილისელის” ყოფილი წევრები, ,,შავი სამყაროს” მენტალიტეტის ადამიანები, ბიზნესმენები, რომლებსაც შეუზღუდეს თვითნებური და უკონტროლო ბიზნესსაქმიანობა, რომლებსაც კლანურ კორუფციული გარემო სჭირდებათ თავიანთი პრივილიგირებული, პრეტენზიული ცხოვრების წესის შესანარჩუნებლად, განაწყენებული ადამიანები, და მათი ახლობლები, რომლებიც ხელმძღვანელობენ ახლობლობის პრინციპით და არა ქრისტიანული მორალით... ვინ არიან ისინი? _დაბრკოლება სხვათათვის!, რადგან ამ ადამიანებს თავისი ქვეყნის და ერის ინტერესები რომ ამოძრავებდეთ, ყველაფერს გააკეთებდნენ ქვეყნის გაძლიერების, მშვიდობის, ერთსულოვნების და სულიერ კულტურული აღორძინებისთვის, რაც არის სწორედ ეროვნული ინტერესი. მხოლოდ ერში მშვიდობის, ურთიერთპატივისცემისა და ერთსულოვნების გარემოში იქმნება ღირებული სულიერ_ინტელექტუალური თუ კულტურული ფასეულობები. ხოლო ნგრევა, შფოთი, დაპირისპირება, შუღლი ადამიანებს არ აძლევს საშუალებას იცხოვრონ მშვიდად, იფიქრონ და შექმნან კულტურულინტელექტუალური ფასეულობები. ამიტომაც ვფიქრობ, რომ ,,ოპოზიცია” შეგნებულად ამახინჯებს მარადიულ ღირებულებათა გაგებას. აგვისტოს ,,მოვლენების” შემდგომ ხშირად გაიგონებდით: თუ ვიცოდით ვერ გავიმარჯვებდით, რატომ ვუპირისპირდებოდით რუსეთს ან ბრძოლას, რომელმაც გამარჯვება ვერ მოგვიტანა, რატომ ვმართავდითო... გასაკვირია პირდაპირ! საუკუნეების განმავლობაში საქართველოს ყოველთვის მასზე ბევრად ძლიერ და მრავალრიცხოვან მტერთან უხდებოდა ბრძოლა. ჩვენი სახელოვანი წინაპრები, ჩვენი წმინდანები იბრძოდნენ, მიუხედავად იმისა, რომ იცოდნენ, შესაძლოა დამარცხებუ ლიყვნენ უთანასწორო ბრძოლაში. სწორედ ამიტომაც ქართველ მეომრებს მიუძღოდნენ ზეციური წმინდანები... შეუპოვარ ქართველებს არასოდეს უსაყვედურიათ მთავარსარდლისათვის, რაღას ვიბრძოდით, თუკი ვერ გავიმარჯვებდითო, რადგან ბრძოლა იმართებოდა არა გამარჯვებისათვის, არამედ სარწმუნოების, ქვეყნის და ერის წინაშე, მოყვასის, საკუთარი ოჯახის, საკუთარი ზნეობის წინაშე ვალდებულების გამო, ხოლო გამარჯვება იყო ღვთის საჩუქარი!... ყველა, ვინც არ შეუშინდა, არ გაურიგდა მტერს, ბრძოლის შედეგის მიუხედავად, ისტორიამ ღირსეულად შეაფასა. და რა იქნებოდა, მტერს რომ დავნებებოდით? ჩვენ არაფერი გვექნებოდა საამაყო და სახელოვანი, რადგან არ გვექნებოდა სამშობლო, არ გვექნებოდა ენა და სარწმუნოება_ჩვენი თვითმყოფადობა. მაშინ სხვა დრო იყოო, ამბობენ ,,ოპოზიციონერები”. ვუპასუხებ, თუ არ იციან: სამშობლო, პატრიოტიზმი, ეროვნული ინტერესი მარადიული ღირებულებაა, უცვლელი ასპარეზი ადამიანური მოვალეობის შესასრულებლად. ,,ოპოზიციონერები” იმასაც ჩივიან, თუ ბრძოლა იყო, ბოლომდე გვებრძოლა, ბრძოლის ველიდან რაღას გამოვრბოდითო... ჯერ ერთი, მათ ძალიან კარგად იციან: მტერს უნდა შეებრძოლო, მაგრამ გონივრულად გაეცალო როცა ჯარის ფიზიკური განადგურების და დანარჩენი ტერიტორიების აოხრების საფრთხე ჩნდება. თავიანთი შეუპოვრობით ქართველებმა სააშკარაოზე გამოიყვანეს სეპარატისტების ზურგს ამოფარებული ნამდვილი მტერი, რომლის სახე და აშკარად საშიში მიზნები დაანახეს მსოფლიოს. ქართველებმა მსოფლიოს ისიც დაანახეს, რომ ღირსეული მემკვიდრეები არიან სახელოვანი ისტორიისა და იმსახურებენ მხარდაჭერას თავიანთი წმიდა მიზნის მისაღწევად.უპასუხისმგებლო განცხადებებითა და ქმედებებით კი ,,ოპოზიციონერები” (ნებით თუ უნებლიედ) ეღობებიან ეროვნულ ინტერესებს, შეურაცხყოფენ და დასცინიან მრავალი თავდადებული ქართველის წმიდა მსხვერპლსქვეყნისა და ყოველი ჩვენგანისთვის გაღებულს. დაჯერებაც არ მინდა, რომ ამ ყოველივეს შესაბამისად (როგორც ,,ოპოზიცია” იტყოდა _ადეკვატურად) ვერ აანალიზებენ ადამიანები, რომელთაც აქცენტი მხოლოდ ერთ პიროვნებაზე _პრეზიდენტზე გადააქვთ. რა არის ეს, თუ არა საკითხის ნამდვილი არსის ხელოვნური გაბიაბრუება?! რუსეთ საქართველოს დაპირისპირებაში ,,ხმაურიანი რადიკალები” ჩვენი ქვეყნის პრეზიდენტს სდებენ ბრალს. სინამდვილეში კი პრობლემა სააკაშვილში კი არა, რუსეთის იმპერიალისტურ პოლიტიკაშია. თუ ვინმეს რამე შეეშალა, შეეშალათ რუსეთის ხელისუფალთ და ეს მათი ტრაგიკული შეცდომაა! შაუკუნეების განმავლობაში, სააკაშვილი არ იყო, მაგრამ არსდებობდა ორი დაპირისპირებული ინტერესი: ქართული, ეროვნული და რუსეთის დამპყრობლური პოლიტიკა. რუსეთი მიზანმიმართულად იტაცებდა ქართულ მიწებს (სხვათაშორის მაშინაც, როცა რუსეთისვე ხელშეწყობით რუსული ინტერესების გამომხატველი ხელისუფლება ჰყავდა ჩვენს ქვეყანას. შეგახსენებთ: აფხაზეთი ფაქტიურად შევარდნაძის დროს მიიტაცა რუსეთმა). ასევე გაუგებარია მომიზეზება საქართველოს ,,ნატოსკენ ორიენტაციისა. ეს სურვილი ხომ ახლახან გამოთქვა ქართველმა ხალხმა და ამაზეც თვითონ რუსეთის აგრესიულმა და არასწორმა პოლიტიკამ გვიბიძგა. ჩვენ გვჭირდება დანარჩენი, ცივილიზებული მსოფლიოს მხარდაჭერა რუსეთის აგრესიისაგან თავის დასაცავად, ეროვნული ინტერესების განსახორციელებლად და ეს ინტერესები არავითარ შემთხვევაში არ არის მავნებელი და დაპირისპირებული მსოფლიოს ნებისმიერი ქვეყნის, მათ შორის_რუსეთის ინტერესებთან. რუსეთი თვითონ უპირისპირდება ჩვენი ერის სასიცოცხლო ინტერესებს. და რა შუაშია აქ სააკაშვილი? ვინც არ უნდა ყოფილიყო პრეზიდენტი, თუ კი ის თავისი ქვეყნის ეროვნულ ინტერესს დაიცავდა, ასევე შეექმნებოდა პრობლემა რუსეთთან. იქნებ რუსეთმა შეცვალოს თავისი პოლიტიკა და დაანებოს ჩვენს ქვეყანას ჩვენი ტერიტორიები და სახელმწიფოებრიობა?! ისტორიულადაც მხოლოდ ეს უშლიდა ხელს რუსეთ საქართველოს მეგობრობას და ჩვენი ხალხების ურთიერთობის გაფუჭებაში მხოლოდ რუსეთის ხელისუფალთა მცდარი პოლიტიკაა დამნაშავე. იქნებ ამ იმპერიალისტური პოლიტიკის შეცვლის მოთხოვნით შეკრებილიყვნენ ,,ქვეყნის ბედზე მზრუნველი” ,,ოპოზიციონერები”? გაუგებარია, რა შუაშია მათი აკვიატებული მოთხოვნა სააკაშვილის გადადგომის შესახებ?ვფიქრობ, მიზანი არც სააკაშვილშია. მიზანი არეულობის მოწყობა და ქვეყნის დასუსტებაა, რათა შინაომით დაუძლურებული ქვეყანა ,,ძაღლმან ნახოს, პირი ჰკიდოს”.. _ამიტომაც ვფიქრობ, რომ ,,ოპოზიცია” ფაქტიურად ებრძვის ეროვნულ ინტერესებს. სამწუხაროა! მაგრამ, როგორც ამბობენ, ყოველი ადამიანი თვითონ ქმნის თავის ბედს. საცთური არსებობს, მაგრამ ცთუნებით დაცემაზე ადამიანი თვითონ აგებს პასუხს, რადგან თავისი პიროვნული, შინაგანი არჩევანის მიზეზით ცთუნდა... არ არსებობს ორი სიმართლე. იმის დასადგენად, რამდენად მართებულია ჩვენი მოქმედება, წინასწარვე უნდა გავაანალიზოთ ჩვენი ქმედების შესაძლო შედეგები. Yყოველგვარ ქმედებას საწყისი მიზეზი აქვს: კეთილი ან ბოროტი. ღვთისგან მომდინარეობს მშვიდობა, სიყვარული, ურთიერთგაგება, ერთსულოვნება, მოთმინება, მოკრძალება, თავმდაბლობა... ხოლო ბოროტისგან შფოთი, დაყოფა, დაპირისპირება, განკითხვა, მოუთმენლობა, ხმაური, ნგრევა... ადამიანი ირჩევს სად დადგეს. ადამიანი დგება იქ, სადაც მისთვის სასურველ გარემოში იგრძნობს თავს, გარემოში, რომელიც თავის სული მდგომარეობას შეესააბამება.დიდი დრო არ გასულა 1989 წლის 9 აპრილიდან, რომ არ გვახსოვდეს, რისთვის ვიყავით შეკრებილნი გარეშე მტრის წინააღმდეგ, მტრის მიერ თავსმოხვეული რეჟიმის წინააღმდეგ, ან არ გვახსოვდეს როგორ გათენდა 1991 წლის 25 დეკემბერი. ისტორიამ უკვე შეაფასა ყოველივე და თავისი სახელი უწოდა. ყოველი ჩვენგანი ვალდებულია, დაიცვას ქვეყნის კონსტიტუციური და სამოქალაქო წესრიგი. არავის აქვს უფლება შემოგვთავაზოს, ვუცქიროთ ,,ურმის გადაბრუნებას” და მერე ,,გზის გამოჩენას.” არაერთხელ ვნახეთ შედეგები ამგვარი ,,გადაბრუნებისა”... ქართველმა ხალხმა უკვე განსაზღვრა თავისი გზა და ამ არჩევანის პატივისცემას მოითხოვს მეზობელი სახელმწიფოსგანაც ეროვნული დამოუკიდებლობისა და ტერიტორიული მთლიანობის პატივისცემას. და ამ უთანასწორო მაგრამ ღირსეული ბრძოლის გზაზე ყოველ ჩვენგანს აქვს შანსი, თავისი პატარა თუ დიდი ცხოვრებისეული ადგილიდან ღირსეული მემკვიდრე იყოს თავისი წინაპრებისა, ღირსეული თანამებრძოლი შეუპოვარი ქართული მხედრობისა!.... ამ ბრძოლაში მონაწილეობა კი მოვალეობა და პატივია და არა შესაძლებლობა პირადი ამბიციების დემონსტრირებისთვის!......

თამილა შათირიშვილი,

ფილოსოფიის მაგისტრი.

2009 წლის მარტი.